*Viva Colombia!! (Part 1: Bogotá)*

Montserrate Bogotá 2008
Montserrate Bogotá 2008

Monserrate Bogotá met Annejet in 2008

*Mijn verslag van de eerste KLM-reis naar Colombia (deel 1)*

Afgelopen 28 maart 2015, ging na lange tijd een droom in vervulling. Ik mocht werkend mee op de allereerste directe KLM-lijndienst van Amsterdam naar Bogotá, Colombia. De KL0745. De crew was door KLM samengesteld uit mensen die een band hebben met het land. Criterium was: je bent er geboren, hebt er familie of hebt indirect een connectie. Een supermooi concept vanuit het bedrijf. Vanaf aanmelden, voelde het gelijk alsof we samen op vakantie gingen. Iedereen was supergemotiveerd deze vlucht tot een succes te maken. Dat is gelukt. En het mooie is, we kwamen precies op schematijd aan. Letterlijk een goeie binnenkomer. Hieronder een verslag van al onze avonturen op de eerste ‘leg’ van onze droomreis in de hoofdstad Bogotá:

Mijn persoonlijk band met Colombia

In 1993 ontmoette ik Annejet en sindsdien is zij mijn beste vriendin. Annejet is geadopteerd uit Colombia. Dat was het moment dat ik voor het eerst in aanraking kwam met het land. In 2004 werd haar biologische familie gevonden en ik ben toen met haar en en haar ouders naar Colombia geweest om haar moeder (Ligia), oma, broers en zussen te ontmoeten. Dat was een hele indrukwekkende ervaring. In 2008 zijn we nog eens terug geweest om ze weer te bezoeken in Zipaquirá, een buitenstad van Bogotá. Je hebt er ineens een Colombiaanse familie bij en via Facebook hebben we regelmatig contact. Deze keer ben ik haar moeder wederom gaan bezoeken samen met collega Antonio Fagel, even buurten. Heel bijzonder om op zo’n reis gewoon langs te kunnen gaan!

Ligia en ik  Ligia en Antonio

Gezelligheid aan boord

Aan boord heerste een ontzettend leuke sfeer. Voor deze inaugurele vlucht waren er speciale service-items op het service schedule gezet. Zo begonnen we in de M-class met jus of champagne en verder hadden we speciale Colombiaanse koekjes aan boord (Copelia). Tot slot deelden we aan alle passagiers een speciaal peper-en-zoutstelletje uit in de vorm van twee Delfts blauwe huisjes. De Colombianen (waaronder ook het gros van de bemanning) zijn aardig, hartelijk en gezellig. Ik heb werkelijk geen één sip gezicht gezien op de tien uur durende vlucht. Je zult merken dat in het land zelf de mensen écht zo zijn, superlief en gepassioneerd.

Aan boord 1  Aan boord 2  Aan boord 3  Bij aankomst

Feestje na aankomst

Na aankomst in Bogotá, was er een heel officieel persmoment georganiseerd, waar wij als crew samen naast onze eigen CEO Pieter Elbers in de spotlight stonden. Ik voelde me net een filmster. Er werd gesproken door verschillende vooraanstaande figuren en werden er veel foto’s gemaakt. Dhr. Elbers was in die zelfde week ook in China geweest, aan boord op onze vlucht stond hij journalisten te woord en op de Colombiaanse terra, was hij veel aan het speechen en ging hij met iedereen op de foto. Aansluitend werd in Museo del Chico een feestelijke borrel gehouden, georganiseerd door KLM. Hoe vermoeiend ook na zo’n lange vlucht, we stonden trots met iedereen te kletsen en waren ineens spontaan onderdeel van KLM-pr. We vielen met onze neus in de mantequilla. Slapen was die avond dan ook sin problema. 🙂

Chicas Colombianas  On stage  Welkom aan bood  Chicos Colombionos

Citytoer Bogotá (dag 1)

Omdat wij de flagship-crew waren in Bogotá, werd ons vanuit het bedrijf een citytour aangeboden. Ik was er nu voor de derde keer, maar ben natuurlijk meegegaan! Het was wel een wat regenachtige dag, maar dat drukte de sfeer niet. Iedereen was enthousiast. Om 10u vertrokken we uit het hotel naar de Monserrate, een klooster op een 3100m liggende berg die grenst aan het oude centrum La Candelaria. Bogota zelf ligt trouwens op 2640m. Alvast succes met slapen. Vanaf de Monserrate heb je prachtig uitzicht over de stad. Vervolgens werd er gewandeld in diezelfde oude buurt, waar veel te zien is. Het is in de stad verstandig om met een groep te lopen en laat je juwelen etc. maar in je hotelkamer. Je kúnt natuurlijk beroofd worden. Het sleutelwoord blijft: ‘common sense’, gedraag je net als in andere Zuid-Amerikaanse steden. Ik voelde me gewoon veilig, de hoeveelheid politie op straat is daar (anders dan bij ons in NL) ook een goede indicatie van. We hebben heerlijk geluncht. Ik nam de Ajiaco-soep, een typisch Bogotaans gerecht. Écht een aanrader, je zit gegarandeerd vol! Om de toer af te sluiten hebben we het Botero museum aangedaan. Waarschijnlijk de bekendste Colombiaanse schilder. Het is gratis! Altijd leuk!

Montserrate Bogotá Het klooster La Candelaria Ajiaco soep Plaza

Leuke eet- en borreltentjes vlakbij

In de directe buurt van het hotel vind je niet heel erg veel, maar op 5-10 lopen is er Parque 93. Een park met eromheen verschillende horecagelegenheden en een winkelcentrum. Aanrader voor de lunch is bij uitstek Crepes & Waffles. Heerlijke gezonde lunchmogelijkheden, salades, verse sapjes en meer. Zorg wel dat je er rond 12 uur bent, want na half 1 s’ middags stroomt het restaurant snel vol. Mensen gaan zelfs in de rij staan. Om eind van de middag of voor het eten te gaan borrelen, kun je naar de Bogotá Beer Company (BBC). Ze brouwen hun eigen bier en je zit er lekker op het terras, ook al is het s’avonds wat frisser. Ze hebben namelijk gasbranders staan. Er is ook een Starbucks, maar Juan Valdéz of Oma(in de stad) is natuurlijk wel wat lokaler (al dan niet lekkerder) en verder is er een ruime keus aan restaurants. Let wel op je spullen, want ook in deze buurt zijn er mensen die dol zijn op onze spullen. Laat je horloge en sieraden lekker op je hotelkamer en neem in het donker gewoon een taxi. Kost geen drol.

Bogotá Beer Company Bogota Beer Company Crepes & Waffles plein centrum Bogotá

Zoutkathedraal Zipaquirá (dag 2)

Voor de tweede dag had onze collega Nicole voor ons een toertje geregeld. Onze tourguide was Jennifer, een vriendin van haar. We zijn in Zipaquirá naar de beroemde Zoutkathedraal geweest. Dat is een kathedraal (officieel mag dat niet zo heten, omdat er geen bisschop huist) in een ondergrondse zoutafgraving in het zoutwinningsgebied van de oude Muisca indianen. Heel indrukwekkend om te zien. Het meeste zout dat in Colombia wordt genuttigd, komt van deze plek. Wat voor mij leuk was, was dat de moeder van Annejet daar 5 minuten vandaan woont. Zo werd het voor mij een extra speciaal toertje. Verder is Zipaquirá zo’n beetje het centrum van het oude Colombia, toen de Europeanen nog niet op het continent waren geland. Verder kom je onderweg nog langs Chía, dat in het oude Indiaans, Maan betekent. Nu hadden wij bedacht dat ons Chia-zaad (powerfoods;-)) misschien wel zo aan zijn naam komt. Als het namelijk op je brood zit, noemen we het in Nederland maanzaad. Een erg leuke dag en zeker de moeite waard als je de stop hebt met drie dagen Bogotá.

Zoutkathedraal Zipaquirá Plein Zipaquirá Yo-manda

Goudmuseum (dag 3)

Als je nog een extra dag hebt in Bogotá (je kunt er ook voor kiezen om dat een volgende keer te doen), dan kun je naar het Goudmuseum (Museo del Oro), ook in de wijk La Candelaria in het centrum. Je vind daar een selectie van de pre-Spaanse goudwerk uit de regio die later in de 19e eeuw Groot Colombia heette. Daaronder vallen ook Peru, Ecuador, Panama en Venezuela. Het is de grootste collectie ter wereld. De indrukwekkende collectie bevat heel veel stukken van vér voor Christus. Op zondag kun je gratis naar binnen en op andere dagen is de entree 3000 pesos (ongeveer €1.15). Je kunt er binnen een half uur met een taxi vanuit het hotel komen. Je kunt binnen een uur weer buiten staan, dus kan een bezoekje ook tussendoor. Om de hoek zitten ook leuke winkeltjes met toeristenmeuk voor de geïnteresseerden.

Museo del Oro   Gouden masker   Gouden tenue   Gouden boot

Tips en meer informatie

De stad ligt hoog (2640 meter), dus het kan zijn dat je last hebt van de hoogte. Wat helpt is om veel water te drinken en s’morgens een paracetamolletje te nemen. Maar dat is natuurlijk voor iedereen verschillend. Het kan dus wel zijn dat je wat onrustig slaapt. In Bogotá is het ook een erg bergklimaat. Overdag kan het lekker warm zijn, maar s’avonds zul je vaak een jas of een vest nodig hebben. De tourguide vertelde ons dat je in Bogotá in één dag de vier seizoenen kunt ervaren. Dat wordt dus waarschijnlijk een volle koffer. Verder is het een pré als je Spaans spreekt, maar zoals we allemaal weten kom je er met handen en voeten ook wel uit. Mocht je nou niet van de Colombiaanse keuken houden, heb je genoeg mogelijkheid om meer geijkte dingen te eten. Ik zou je echter wel aanraden de Colombiaanse gerechten te proberen, heerlijk! Hieronder wat links naar websites die je van meer informatie over het land en de bestemmingen kunnen geven. Alvast heel erg veel plezier! Viva Colombia!!!:

LEES OOK het volgende verslag over Cali. Voor nu, hoop ik dat je een beetje uit de voeten kunt op deze nieuwe bestemming van KLM. KLM vliegt nu 3x per week op Colombia. Om tickets te boeken klik je HIER.

Hasta Luego! Léon Oele

vlag Colombia

*Geef je Phone geen voorrang!*

Geef je Phone geen voorrang

Je kent het vast wel. Je rijdt met je fiets op een fietspad of een weg . Ongeacht of het nu regent of dat de zon schijnt wil je degene die op dat moment voor je rijdt passeren, maar op een of andere manier vertelt je intuïtie je dat je even moet opletten bij hoe je dit gaat doen. De persoon in kwestie die vóór je rijdt lijkt wel dronken en slingert licht heen en weer. Irritant! Je houdt je timing strak in de gaten en kiest het, voor jou, goede moment uit. In het voorbij gaan kijk je eventjes naar rechts en verwacht hem of haar slurpend aan een rietje in een blikje bier. Tot je verbazing is deze medefietser niet tipsy, maar is gezellig op zijn of haar mobiele telefoon aan het kijken. Lekker met een koptelefoon in de oren. Je kunt je nauwelijks inhouden de telefoon af te pakken en weg te gooien, maar dat doe je ook niet. Hoe kan het toch dat mensen zoveel risico nemen in het verkeer? Hebben ze zúlke enorme haast, tijd tekort of is de onbeperkte stroom van informatie via je mobiel zo hypnotiserend dat ze niet zonder kunnen? Ik ben er in ieder geval redelijk klaar mee.

Naar Amsterdam

Toen ik nog in Amersfoort woonde viel het me nooit zo op. Eerlijk gezegd belde ik ook wel eens kort met iemand tijdens het fietsen, altijd bang om dat ding te laten kletteren. Gelukkig ben ik niet zo’n ontzettende beller, dus blijf ik vaak wachten tot ik op bestemming ben of ga even langs de kant staan om aan mijn mobiele drift te gehoorzamen. De natuurlijke drang om het ding in je handen te nemen is bij de meeste mensen toch redelijk hoog te noemen. Toen ik in Amsterdam terecht kwam, vielen me al gelijk een aantal dingen op in het Amsterdamse fietsers-circuit. Iedereen (zo’n 98%;-)) heeft enorme haast. De meeste fietsbellen overstijgen het aantal toegestane decibellen of men denkt dat hun bel niet goed werkt en belt daarom voor de zekerheid maar even 4 keer. “Hij doet het”, zeg ik dan. Wat me het meeste opviel was dat véél mensen heerlijk mobiel op de fiets zitten. Het betreft hier voornamelijk (sorry) dames die hier aan meedoen. Ik vind het levensgevaarlijk! In het laatste deel van mijn propedeuse vorig jaar, moesten we voor het vak audiovisuele communicatie, een promotiefilm maken. Zélf schieten en zélf editen. Ik koos als onderwerp mijn op dat moment grootste irritatie: mobieltjes op de fiets. Je kunt de video HIER bekijken.

Plat op je Face-book

Denk eens aan het gros van fietsers en automobilisten dat door rood rijdt. Je hebt vast wel eens de tramrails van dichtbij bekeken, of hebt die ambitie misschien. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Vroeger reed je uit school nog wel eens met z’n drieën naast elkaar richting huis en dacht je daar ook niet over na, maar ik had wel mijn handen aan mijn stuur en mijn ogen op de weg. Door de komst van smartphones en social media zoals Facebook en Whatsapp is het tegenwoordig vaak: fietsen zonder handen, fietsen zonder tanden, geworden. Kunnen mensen niet eventjes wachten, of is de reden anders?; is een bericht op een van deze platforms een reden van bestaan geworden? Kunnen deze mobiele fietsers het niet meer winnen van hun nieuwsgierigheid? Vervolgens gaan ze over ‘liken’ . Ik heb toch écht geen zin om op mijn muil te gaan, omdat een of ander chickie (of gastje) een selfie aan wie dan ook moet sturen. En van wie moet dat? Achter het stuur in de auto is het al langer verboden en word je bekeurd. Het is tijd dat er eens een regelgeving komt omtrent dit irritante gedrag. Ik wil gewoon veilig van A naar B. Wat jij?

Bekeuren?

Hell yes! Ik zou het heerlijk vinden als er een regel-/wetgeving komt die mensen verbiedt om hun mobiel te gebruiken tijdens het fietsen. Het is veiliger voor jezelf, maar ook bijvoorbeeld voor je eigen kinderen, als je die hebt. Geef mensen die de regels overtreden een bekeuring van minimaal €70 (voor wildplassen krijg je die ook namelijk) en je zult zien dat het snel is afgelopen. Volgens onderzoek van tv-programma Radar komt zo’n regeling er in de nabije toekomst helaas niet (Radar, 2014). Ik vind dat jammer. Moet ik dan tóch maar mobieltjes gaan afpakken en al fietsend in de bosjes smijten? Dan ben ik helaas zelf strafbaar en word ik straks ook nog bekeurd. Hopelijk gaan mensen het licht zien, het zelf ook gevaarlijk vinden en houdt het vanzelf op. Maar voorlopig vrees ik dat het niet ophoudt, niet vanzelf. Kijk maar eens om je heen, dan zie je vast wat ik bedoel.

Léon Oele

mobiel op de fiets

#Herkenbaar?

*Me verhaaltje over Hun en Hen; wanneer gebruik je hun en hen?*

gebruik hun hen

Het gebruik van hen en hun, uitgelegd ‘in a different way’

Valt het jou ook op dat veel mensen niet weten wanneer ze ‘hun’ en ‘hen’ in combinatie met ‘hun’ en ‘zij’ moeten gebruiken? Vraag je je ook wel eens af waarom men het over “me werk, me moeder of me school” hebben? HOEZO???!!! Het kan zijn dat iemand de regels niet kent. Geen doodzonde natuurlijk, maar waarom lukt het zovelen niet om dat stukje van de Nederlandse taal te beheersen? Als je verder leest, zul je zien dat het helemaal niet moeilijk is!

Regels gebruik hun en hen

Hen, voorzetsels en het lijdend voorwerp

Hen is een heel mooi woord, dat vaak ten onrechte wordt vervangen door hun. Op de één of andere manier is hun méér ingeburgerd. “Die kooi is van hun” of “Hij heeft hun ook uitgenodigd” zijn daar voorbeelden van. “Hun zeggen…” is nog gruwelijker. Het is fout en het klinkt lelijk! Hoor je me?! (haha). Hen gebruik je altijd in combinatie met een voorzetsel ervoor in de zin. Voorzetsels zijn woorden die je (in het ezelsbruggetje) voor ‘de kooi’ kan zetten: IN de kooi, OP de kooi, MET de kooi, TUSSEN de kooi, VAN de kooi etcetera. Concreet: De kooi is van hen. We gingen de kooi met hen bekijken. Door hen hebben wij ook zo’n kooi gekocht. Verder gebruik je hen als lijdend voorwerp. Voorbeeld: “Hij nodigt hen ook uit voor een kooibezichtiging”. Een lijdend voorwerp in een zin vind je door de vraag te stellen: wie/wat + werkwoordelijk gezegde + onderwerp? Wie zijn door hem uitgenodigd voor een kooibezichtiging? ZIJ!

Hun en de kooi

Dan de volgende stap. Hun gebruik je als bezittelijk voornaamwoord. De kooi is van hen, maarrrrr het is HUN kooi. En de kooi staat weer in HUN huis. Er is nog een tweede, zeer beperkte mogelijkheid om hun te gebruiken. Als meewerkend voorwerp. “Er klopt een man aan. De man geeft hun (aan hen) een cadeau. Het is een hen (vrouwtjeskip) voor in hun kooi. Concreet, bedenk dan dat je het woord HUN dus bijna alleen maar gebruikt om bezit aan te duiden. Verder moet je hun HEN;-)) lekker buiten beschouwing laten!

“Me hen zit in Me kooi”, zeggen hun

Hartstikke leuk dat die hen (vrouwtjeskip) in hun kooi zit, maar dan moet je natuurlijk niet de fout maken door te zeggen: “me hen zit in me kooi”. Als je het dan ook nog van derden hebt vernomen en je vertelt het aan mij, dan vooral niet afsluiten met: “zeggen hun”. Me …..kan écht niet, tenzij je bedoelt: Me spraakgebrek! Als je graag vertelt dat iets van jou is, dan noem je dat gewoon MIJN…….Mijn spraakgebrek is al beter. En als je dan toch goed bezig bent; HUN gebruik je nooit en te nimmer als onderwerp. Dus in plaats van: “hun zeggen” is het “ze zeggen” of “zij zeggen“.

Hoezee!

Moeilijk? Als je deze tips vanaf nu gebruikt, of je probeert er gewoon bij jezelf op te letten, dan is dat dikke taalwinst. Veel succes!!!

Check óók me mijn blogs over het Vervoegen van werkwoorden en “zeg maar” 🙂

Léon Oele

%d bloggers liken dit: