*Wat bedoel je nou eigenlijk?*

"Zeg maar" niet

"Zeg maar" niet

Het is iets van de laatste twee jaar en is in mijn optiek komen overwaaien uit de Verenigde Staten. Onzekerheidstermen als “zeg maar” en “soort van” worden te pas en te onpas ingevoegd in de dagelijkse dialoog. Tijdens mijn studie leer ik kort en bondig te formuleren. Mocht dit onverhoopt niet mogelijk zijn, probeer dan in ieder geval concreet te zijn en vertel waar het om gaat, zonder verder af te dwalen. Ik zie dat zelfs docenten van de HvA hieraan meedoen. Het was een soort van leuke kerst zeg maar……Staan jouw nekharen nu ook overeind? “Zeg maar” verdient echt strafpunten!!

Turven

Een jaar geleden denk ik, kwam Mijn vriend thuis met het verhaal dat zoveel mensen in zijn werkveld (media) “zeg maar” gebruikten. Ik was me er in mijn eigen omgeving, op school, tijdens het vliegen en in mijn sociale kringen helemaal niet zo bewust van. Tot ik er op begon te letten. OMG, ik deed er eigenlijk zelf ook aan mee! Vervolgens ontwikkel je een sensor. Het “zeg maar”-belletje gaat steeds vaker af en je ontwikkelt een nieuwe allergie. Afgelopen twee maanden heb ik geconstateerd dat een docent van mijn opleiding, per college, minimaal dertig maal “zeg maar” gebruikt. Ik heb serieus zitten turven, echt verschríkkelijk!

Onzekerheid of trend?

Wat duidelijk mag zijn (voor mijzelf althans), is dat “zeg maar” en “soort van” zijn komen overwaaien uit de Verenigde Staten van Amerika (VS). Hier in Nederland krijgen we steeds meer te maken met veramerikanisering van van alles. Denk aan de bulk aan Amerikaanse tv-series, daarnaast vestigen grote Amerikaanse bedrijven als Apple en Starbucks zich ook steeds vaker op Nederlandse bodem. Wat ik door het vliegen al veel eerder heb opgemerkt is dat in de VS heel erg vaak “it’s like” en “sort of” wordt gebruikt. Nog veel extremer dan hun broertjes “zeg maar” en “soort van” bij ons, die eigenlijk een letterlijke vertaling van de twee zijn. Durven mensen niet meer te zeggen wat ze bedoelen, doordat ze  bijvoorbeeld continue in de gaten worden gehouden via social media? Of zijn ze onzeker over wat ze kwijt willen? Óf zou het een trend zijn, die op een bepaald punt zo irritant gevonden wordt, dat deze wel weer over waait? Ik hoop in ieder geval niet dat het wordt opgenomen in de dikke van Dale.

Zeggen of doen?

Onlangs had ik een vlucht naar Washington D.C. Eenmaal op de airport aangekomen, om terug naar Amsterdam te gaan vliegen, moesten we een half uur wachten, omdat het vliegtuig nog moest worden schoongemaakt. De captain stelde voor om 20 minuten later weer te verzamelen bij de gate “zeg maar”. Ik vroeg me werkelijk waar af of ik het nou moest zeggen, of doen;-) Het is de laatste tijd zo ingeburgerd in alle lagen van de bevolking dat ik vrees voor het ergste. Ik blijf hopen op een bewustwording van het Nederlandse volk en een wonder! Wordt het niet eens tijd voor wat nieuws? Of juist wat uit de oude doos. Schobbejak, koddig of lyrisch?! DAT zou leuk zijn!

Hoop

Ondanks het vele gebruik van de woorden “zeg maar”, heb ik goede hoop dat het zeg maar snel voorbij is met deze verloedering van onze taal. Ik geef het nog een jaar. Er komen vast wel soort van nieuwe taal-trends in 2015 en daarna. Ik hoop dat iedereen die dit leest helpt brainstormen. Ik heb in ieder geval één nieuw voornemen voor aankomend jaar: Zo min mogelijk zeg maar zeggen.

Alvast een soort van fijne jaarwisseling, zeg maar……

Léon Oele

 

*Waar ben jij met de kerst?*

waar vier jij kerst?

#geodata

Over een week is het weer zover. Half Nederland schuift weer heerlijk aan tafel om overvloedige kerstdiners te nuttigen en drinkt daarbij de nodige wijn, bier en andere drankjes. Jij gaat vast ook iets leuks doen in die periode; ook al heeft dat verder niets met kerst te maken. Het blijft altijd een gedoe om weer die plannen te maken. De vraag die als eerste in je opkomt als je überhaupt iets wil plannen met die zalige dagen is: ‘Waar gaan we het eigenlijk vieren?’. Ga je naar je ouders, je schoonouders, je vrienden of komt de hele goegemeente bij jou thuis? Misschien moet je wel werken. Dan heb je natuurlijk als “kerst-disliker” een hele legale reden om lekker helemaal niets af te spreken. Uiteindelijk komt er een plan op tafel. In mijn eigen geval kerstavond bij mijn schoonouders, eerste kerstdag bij mij moeder die net is verhuisd en tweede kerstdag bij mijn beste vriendin. Jullie weten vast niet gelijk waar zij dan wonen, maar er zijn genoeg organisaties die écht wel weten waar wij allemaal ons kerstfeestje vieren, zij maken immers gebruik van geodata, waar we hen gratis toegang tot geven van social media etc.

“First in mind” is natuurlijk ons allen bekende Google. In Nederland (2014) gebruikt zo’n 93% van de internetgebruikers de zoekmachine van Google in tegenstelling tot andere zoekmachines van bijvoorbeeld Yahoo!(3%) en Microsoft (Bing, 1%), (Statcounter, 2014). In de voorbereiding van onze persoonlijke kerstviering, zoeken we massaal het internet af naar lekkere recepten, leuke cadeaus en manieren om van A naar B te reizen.

Gebruik zoekmachines Nederland

Gebruik van zoekmachines in Nederland van november 2013 tot november 2014.

Buiten de zoekmachines die men vanuit huis bedient, hebben ongeveer 8 miljoen Nederlanders ook nog eens een smartphone tot hun beschikking. Met de duizenden apps die verkrijgbaar zijn, maken vele van die apps ook gebruik van locatievoorzieningen. Een aantal voorbeelden daarvan zijn:

  • Google maps; Wie kent er nou niemand (inclusief jezelf) die Google maps nooit gebruikt om te kijken waar je je bevindt, of hoe je van A naar B reist op je fiets, met de auto of met het OV? “Hoi ma, we zijn een uurtje vertraagd”.
  • Facebook; Nederland kent zo’n 9 miljoen unieke Facebook-gebruikers. Je hebt op je smartphone vaak de optie om je locatievoorzieningen uit te schakelen, maar wie dat niet doet en berichten of foto’s post, stuurt vaak ongemerkt zijn locatie erbij. “Heerlijk gegeten @huizeOele! *foto* “
  • Andere social media platforms; Daarvoor geldt eigenlijk dezelfde redenering als bij Facebook
  • TV-apps; Streamingsdiensten die film en video streamen, weten ook vaak waar je je bevindt op het moment dat je wilt kijken. Ik kan bijvoorbeeld geen uitzending van TVOH online kijken als ik in het buitenland ben. “Heel erg balen zeg! ;-)”

Dit is natuurlijk slechts een kleine greep uit de mogelijkheden van organisaties en bedrijven om in de gaten te houden waar we ons bevinden en wat we aan het doen zijn. Op die manier genereren zijn hun eigen informatie weer (die eigenlijk van ons is) en proberen daar weer commercieel op in te spelen, door je ineens de meest fantastische aanbiedingen te doen en ons graag voorzien van suggesties (buiten het feit dat criminelen hier ook meer gebruik van kunnen maken in de toekomst, maar dat is iets voor een andere keer).

Om misbruik in de toekomst voor te blijven, kun je beginnen met het uitschakelen van je locatievoorzieningen op je smartphone en op je laptop of desktop regelmatig je cookies te verwijderen. Maar of we het helemaal tegen kunnen gaan? Wij als Nederlanders maken natuurlijk ook  gretig gebruik van de fijne en gebruiksvriendelijke diensten van een Google of NS-app. Zij denken op hun beurt vast weer:

“Oh, dáár ben je met de kerst!!!”

Fijne feestdagen allemaal!! Ho Ho Ho!!!

Léon Oele

*Hoe Sociale Media al gauw A-Sociale Media worden*

facebook logo

#Facebook

Een regenachtige maandagmiddag in de laatste week van augustus 2014. Wat een heerlijke zomer was het! Totdat vlucht MH17 uit de lucht geschoten werd, Israël en Gaza elkaar in de haren vlogen en de eerste provincie van de IS een feit werd. Het weer sloeg ineens drastisch om. Is dat dan toeval, of verandert het weer tegenwoordig mee met de gemoedstoestand van het Nederlandse volk en de rest van de wereld? Via social media-kanalen, met name Facebook en Twitter (deze zijn het meest gebruikt in Nederland en het meest relevant) is deze omslag ook te zien. Mensen willen graag hun medeleven tonen aan, hun meningen delen met, kritiek uiten op, zeuren over, complimenten uitdelen aan, om hulp vragen voor en vaak nog veel meer…. (ik vond geen speels voorzetsel;-)). De drempels zijn erg laag door dit via hun Facebook- of Twitter-profielen te doen. Vaak met een lach, een traan of een knipoog, maar soms ook keihard, onwetend en meedogenloos. De sociale media zijn hard op weg om A-sociale media te worden.

Een sociaal netwerk is anno 2014 net een schoolplein waar kleine kinderen spelen, lachen, maar ook pesten, schelden en vechten. Op het schoolplein zijn het nog kinderen en wordt er meestal toezicht op gehouden door docenten. Gelukkig worden ruzietjes meestal bijgelegd; de hand wordt geschud en daarna wordt er weer collectief zakdoekje gelegd en tikkertje gespeeld. Volwassenen begeven zich nu op datzelfde schoolplein, alleen is het vaak hard tegen hard en escaleert het keer op keer. geen docent die de controle nog heeft. Er bestaat nog geen erkende social media-etiquette. Ik ben van mening dat die er wel zou moeten komen. Zie het als een set spelregels om toe te mogen treden op het schoolplein. Daarnaast bestaat er ook nog common sense. Het lijkt erop, alsof iedereen van achter zijn of haar laptop, smartphone of tablet een eigen kenniscentrum beheert, bij de (smaak-, mode-, gemeente-) politie zit, psycholoog denkt te zijn of écht in de veronderstelling is dat hij/zij perfect is. We willen vooral laten zien hoe perfect ons leventje wel niet is en de ander graag terecht wijzen op zijn/haar fouten, welke vanuit het eigen perspectief fouten zijn/lijken. Het is allemaal vaak goed bedoeld, maar worden we niet iets té sociaal of worden we eigenlijk allemaal (waaronder ikzelf) een beetje A-sociaal?

Op social mediafora (bijvoorbeeld groepen binnen Facebook met een groot aantal leden, als zijnde een eigen privénetwerk) is de informatieverstrekking binnen die groep in principe relevant voor de leden. Naarmate de groep groter wordt, ik heb het dan over ongeveer 500 leden of meer, wordt een steekproef van die populatie steeds en steeds meer een afspiegeling van de maatschappij. Het gaat daarbij over meningen, overtuigingen en denkbeelden uit alle culturele hoeken en provincies van het land. Uiteindelijk heeft de etiquette die ik eerder noemde te maken met respect voor elkaar en respect hoort van twee kanten te komen, toch?! Dat willen we volgens mij met zijn allen wel uitdragen, alleen lukt het niet altijd als daar emotie bij komt kijken. Een social mediapolitie is (nog?) niet aan de orde, maar we moeten met zijn allen wel waken voor de eerste oorlog in social medialand. Daar heeft niemand zin in volgens mij. Hoe kunnen we het leuk houden?

Denk eerst eens na over de consequenties en gevolgen, alvorens je iets kwetsends of beledigends post. Vraag jezelf af of de “post” echt toegevoegde waarde biedt of wil je gewoon even snel je mening kwijt, zodat jíj je beter voelt? Is een negatieve post dus écht nodig? Ik bedenk mijzelf altijd: zou ik dit ook recht in iemands gezicht durven zeggen? Ik ben namelijk ook een mens en krijg ook wel eens jeuk van bepaalde types. In schrijnende gevallen vergeet men dat je iemand ook gewoon kunt “ontvrienden”. Denk daar ook eens aan! Tot slot hebben de meesten die ik ken kinderen. Als we hen nou met z’n allen wél wat betere richtlijnen bieden voor de toekomst wat betreft sociale media. Voor ons volwassenen was het immers iets nieuws en wisten we er nog niet zo goed mee om te gaan, is gebleken.

Zolang we als mens proberen het “sociale media” te houden in plaats van asociale, zal de wereld van het internet nog wel een tijdje overleven, ondanks alle narigheid die voorbij komt in de kranten en het journaal. Misschien is het een idee om voordat iemand iets naars wil posten,  eerst een Ice-Bucket (ice-bucket-challenge) over zichzelf heen gooit om af te koelen. Geld storten kan aan ieder gewenst goed doel. Succes!!

Léon Oele

Bron uitgelichte afbeelding

%d bloggers liken dit: